Verwonder jij jezelf nog weleens over iets? Misschien wanneer je op een bergtop staat en recht in de ogen van de andere bergtoppen kan staren. Of misschien in het vliegtuig, hoog boven de wolken. Misschien wel wanneer je wandelt in het bos, bij het aanschouwen van alle flora en fauna.
Bij mij gaat de verwondering aan wanneer ik ’s nachts mijn blik naar de hemel richt en de maan, de planeten en de sterren zie. Wat een grote ruimte. En al dat licht, van al die sterren, die zo ver weg staan en daarmee zo’n lange weg hebben afgelegd, valt op mijn netvlies. Ik ben daar altijd zwaar van onder de indruk.
In termen van tijd kunnen we maar moeilijk bevatten hoe oud het universum is. Het is denk ik ook niet te bevatten. De beste schattingen zeggen nu zo’n 13.8 miljard jaar oud. Maar dat getal zegt ons niet zoveel. We kunnen ons dat niet voorstellen. Dit filmpje doet daar een poging toe.
Het is overweldigend om te zien dat we eigenlijk nog maar zo kort bestaan. En dat er zoveel tijd achter ons ligt. En al die tijd en al die processen hebben ervoor gezorgd dat wij hier nu kunnen leven. Hoe bijzonder is dat. Het leven, jouw leven, is bizar. Wonderbaarlijk. Ontzagwekkend.
Op de tijdsspannen van het universum zijn we allemaal tijdsgenoten. Wat is honderd jaar? Een mensenleven? Minder dan de dikte van een haar op een schaal van kilometers, blijkt uit het filmpje hierboven. We denken dat wij super slim zijn en dat mensen honderden of duizenden jaren geleden dom waren, maar dat is helemaal niet zo. We zijn vrijwel gelijk. Op de schaal van de tijd vrijwel gelijktijdig aan het leven hier op aarde. Door de zwaartekracht vastgeplakt aan een blauwe planeet die ergens in deze grote ruimte zweeft.
Ik ben onder de indruk.