Een wens is vaak iets groots, een droom, iets wat je heel graag wil dat ooit gaat gebeuren. Iets wat het liefst in je schoot geworpen wordt. Je wenst om de loterij te winnen, dat iedereen je leuk vindt of dat er een prins op het witte paard langskomt en al je zorgen laat verdwijnen. Droom lekker verder.
Een wens voelt voor mij als iets onrealistisch. Iets waar je weinig grip op hebt, maar wat je toch hoopt dat ooit gaat gebeuren. Zonder dat jij er enige moeite voor hoeft te doen. Je legt je hoop op een gebeurtenis waar je onbewust van weet dat de kans erg klein is dat het ook daadwerkelijk gaat gebeuren. Je hebt het niet in de hand, maar toch hoop je erop. Dan denk ik, gooi die wens maar op de grote hoop bij alle andere wensen.
Het voelt natuurlijk geweldig een beetje meimeren over al deze dingen die zouden kunnen gebeuren, maar je leeft in een sprookjeswereld. Natuurlijk, het kan allemaal gebeuren. Er zijn mensen die zoiets in het echt hebben meegemaakt. Dagelijks wint er wel iemand op de wereld een of ander idioot geldbedrag bij een loterij, of een gekke televisie-show, of bij een of andere influencer op YouTube. Er zijn natuurlijk ook burgermeisjes die trouwen met een prins en later koningin te worden. Denk maar aan onze Maxima (mag ik een zakdoek?), Diana, of Sisi. Of Eva Peron — als vrouw van de president. Maar moet je daar nou zo jaloers op zijn?
Weer met de beide benen op de grond
Je raadt het al een beetje. Ik heb het niet zo op met wensen. Het is mij te vaag en te onrealistisch. Je focust je op anderen die zoiets wel hebben meegemaakt. Je gaat kijken waarom zij wel zo gelukkig zijn en jij niet. Wat zij hebben en jij niet. Wat zij hebben gedaan en jij niet gedaan hebt. De focus ligt buiten jezelf. De wens is letterlijk onbereikbaar voor je. Teleurstellend.
Focus op wat je hebt en daarmee kunt doen
Focussen op onbereikbare wensen en wat anderen allemaal hebben, kunnen of doen is een recept voor ongeluk. Je hebt het niet in de hand. Het kan gebeuren, maar grote kans dat het niet gaat gebeuren. En dan? Dan blijf je natuurlijk met de gebakken peren zitten. Op zich best lekker, stoofpeertjes, of een een perentaart, maar dat is niet wat je ten diepste wenst.
Het leven is oneerlijk
De enige manier om gelukkig te zijn en ook iets te bereiken in dit leven is je aandacht richten op dat wat je hebt en wat je daarmee kunt en dat ook daadwerkelijk gaat doen. Dwaal niet af door weer naar de ander te kijken en je te wentelen in de realisatie dat de ander meer heeft dan jij, of dat de ander het makkelijker heeft dan jij. Ga dan maar weer meteen in je hoekje zitten huilen en af en toe “Wee mij!” roepen. Het leven is super oneerlijk. Dat is een gegeven. Je kunt daar je hele leven verbolgen over zijn, maar dat zal je niets, maar dan ook niets opleveren.
Jij bent jij
Jij bent jij, hier en nu, in deze toestand en deze fase in je leven en dat is helemaal okay. Je mag zeker de ambitie hebben om dingen te veranderen en ik ben ervan overtuigd dat mensen ook kunnen veranderen. Zeker wanneer je nu niet lekker in je vel zit. Je hebt een lijf, misschien niet helemaal gezond, maar je kunt dit verhaaltje lezen dus je hebt ook een brein. Je hebt hoogstwaarschijnlijk ook armen en benen waar je iets mee kunt doen.
Doe er iets mee!
Ga niet wachten op het uitkomen van onbereikbare, grote, onmogelijke wensen. Zet stappen met die benen en maak nieuwe afspraken met jouw brein. Kleine stapjes. Elke dag een beetje beter. Stel jezelf doelen en stippel uit hoe je daar kunt komen. Wat is het type persoon wat deze doelen al bereikt heeft? Wat heeft deze persoon gedaan om die doelen te bereiken? Wees die persoon. Spreek het uit. “Ik ben …!”. Ik ben hardloper. Ik ben vader. Ik ben gelukkig. Ik ben zelfverzekerd. Ik ben …
Als je meer wilt lezen over dit onderwerp raad ik je aan om “Atomic Habits” van James Clear en “De moed jezelf te zijn” van Ichiro Kishimi te lezen.